Szkolimy w najgłębszym basenie w Europie

Zalany kamieniołom wapienia w Kujawsko-Pomorskiem, niedaleko Bydgoszczy. Bywa nazywany polską Chorwacją i nie jest to przesada - wapienne dno daje wodzie lazurowy kolor, jakiego nie zobaczysz w żadnym jeziorze. Akwen ma około 5 hektarów i schodzi do 25-26 metrów.

Widoczność zwykle mieści się w przedziale 8-12 metrów, a w dobre dni sięga 15. Najlepiej jest w październiku, gdy woda po lecie zdąży się wyklarować. Zejście do wody jest łagodne, tuż przy brzegu, przy pomostach - nie trzeba się mocować ze sprzętem po kamieniach.

Pod wodą jest co oglądać: skalne ścianki, stojące drzewa, nisze skalne, wrak holownika „Czajka", betonowy kadłub jachtu „Magda", kilka samochodów, a od 2022 roku także zatopiony tramwaj. Obiekty połączone są torami prowadzącymi po dnie, co zamienia nurkowanie w prostą nawigację od punktu do punktu.

Jeden z najpopularniejszych akwenów nurkowych w Polsce, na Śląsku. Zbiornik powstał po eksploatacji piasku, a nazwę wziął od dwóch koparek, które zostały na dnie i do dziś są jego znakiem rozpoznawczym.

Dno jest płaskie, na poziomie 10-14 metrów, z pionowymi ścianami; najgłębsze miejsce to około 18 metrów w rejonie przepompowni. Widoczność dochodzi do 10 metrów i bywa zmienna - zależy od pory roku i od tego, ilu nurków zdążyło zamieszać przed nami. Najlepsze warunki są zimą.

Poza dwiema koparkami leżą tu wrak barki „Wilhelm", przepompownia, mostek, budka strzałowego, magazynek materiałów wybuchowych, stacja transformatorowa i pół Poloneza Caro. Kręcą się między nimi jesiotry, szczupaki, okonie, sumy i karpie. Do wody schodzi się drabinkami albo z jednego z trzech pomostów, przy których na pięciu metrach zawieszone są platformy do ćwiczeń.

Zalane wyrobisko węgla brunatnego kilka kilometrów od Konina, w Wielkopolsce. Woda jest przejrzysta praktycznie przez cały rok, a przy dobrych warunkach widoczność sięga kilkunastu metrów - to rzadkość w polskich akwenach śródlądowych i główny powód, dla którego tam wracamy.

Baza ma trzy oporęczowane tory nurkowe, więc trudno się zgubić i łatwo zaplanować nurkowanie pod konkretną umiejętność: Tor Główny na pierwsze zejścia, Podwodny las z zatopionymi drzewami do ćwiczenia pływalności i Ścianki - charakterystyczne ściany węglowe dla trenujących głębokość.

Na dnie leżą zatopione pojazdy, łodzie i śmigłowiec, a wśród nich kręcą się spore ławice ryb. Zaplecze jest proste, ale wystarczające: biuro, wiaty, ławki do składania sprzętu i węzeł sanitarny.

Najgłębsze jezioro w Polsce - 108 metrów - położone w Suwalskim Parku Krajobrazowym. Klasyk polskiego nurkowania, do którego wraca się nie dla obiektów na dnie, tylko dla samego jeziora.

Woda ma pierwszą klasę czystości. Przeciętna widoczność to 4-8 metrów, ale jesienią i zimą potrafi przekroczyć 15 - i wtedy Hańcza pokazuje, na co ją stać. W zamian trzeba się liczyć z zimnem, więc suchy skafander jest tu zdecydowanie zalecany.

Przy brzegu dno jest piaszczysto-żwirowe i łagodnie opada, co czyni pierwsze zejścia spokojnymi. Na stoku między 15 a 25 metrem leży głazowisko - pole ogromnych narzutowych głazów, jedyne takie miejsce pod polską wodą. Głębiej czekają ścianki: iłowa na 24 metrach i skalna schodząca od 30 do 40 metrów.

Bałtyk od strony, której nie zna się z plaży. Rejon Półwyspu Helskiego ma największe zagęszczenie wraków w polskich wodach - to tutaj jeździ się w Polsce nurkować wrakowo.

Warunki są wymagające i nieprzewidywalne: woda słona, zimna, a widoczność potrafi spaść po sztormie do kilkudziesięciu centymetrów. Za to we wrześniu, gdy morze się wychłodzi, bywa rewelacyjnie - 8-10 metrów. Dlatego terminy planujemy pod pogodę, a nie pod kalendarz.

Część wraków jest w zasięgu nurka z uprawnieniami Open Water Diver: „Bryza", „Groźny", „Delfin" czy „Stuttgart" leżą płytko i są dobrze opisane. Dla bardziej zaawansowanych zostają „Trałowiec" na 40 metrach i „Kanonierka" na 32 - ta druga leży płycej, ale bywa trudniejsza przez prądy.

Jezioro Narty, znane też jako Świętajno, leży w Warchałach w gminie Jedwabno. Ma 29 metrów głębokości i twarde, piaszczyste dno łagodnie opadające od brzegu - bez mułu, który w innych jeziorach potrafi zabrać widoczność jednym ruchem płetwy.

Latem widać na 5-6 metrów, a naturalne światło sięga 25-30 metrów. Pod wodą są przygotowane trasy, obiekty ułatwiające nawigację i platformy do ćwiczeń, a na brzegu sprężarkownia, wypożyczalnia, suszarnia i sala wykładowa. Trudno o lepsze warunki na pierwsze nurkowania w jeziorze i na spokojne szlifowanie umiejętności.

Jeździmy tam razem z Wukśnikami - te dwa jeziora świetnie się uzupełniają: jedno jest wygodne do nauki, drugie daje głębokość.

Jezioro Wukśniki koło Miłakowa w powiecie ostródzkim to zupełnie inna liga niż sąsiednie Narty: 68 metrów w najgłębszym miejscu, pierwsza klasa czystości wody i przejrzystość utrzymująca się przez cały rok.

W dobre dni, zwłaszcza zimą i poza sezonem, widoczność sięga 7-8 metrów. Dno jest w większości piaszczyste. Tam jeździmy trenować głębokość i pracę w chłodniejszej wodzie.

Zwykle łączymy je w jednym wyjeździe z Nartami - dzień na naukę, dzień na głębokość.

Ośrodek Nemo w Kulce nad Jeziorem Łęsk, w gminie Dźwierzuty na Warmii i Mazurach. Zupełnie inny charakter niż kamieniołomy - naturalne mazurskie jezioro zamiast wyrobiska.

Baza działa cały rok i ma na miejscu noclegi: budynek hotelowy z salą kominkową i restauracyjną oraz domki letniskowe. Do tego sauna, kajaki, łodzie, taras widokowy i miejsce na grilla. Dzięki temu Kulka nadaje się nie tylko na samo nurkowanie, ale na cały weekend z ekipą - także dla osób towarzyszących, które pod wodę nie wchodzą.